Desem ki vakitlerden bir nisan akþamýdýr
Rüzgarlarýn en ferahlatýcýsý senden esiyor
Sende seyrediyorum denizlerin en mavisini
Ormanlarýn en kuytusunu sende görmekteyim
Senden kopardým çiçeklerin en solmazýný
Topraklarýn en bereketlisini sende sürdüm
Sende tattým yemiþlerin cümlesini
Desem ki sen benim için,
Hava kadar lazým,
Ekmek kadar mübarek,
Su gibi aziz bir þeysin;
Nimettensin, nimettensin.
Desem ki...
Ýnan bana sevgilim inan
Evimde þenliksin, bahçemde bahar;
Ve soframda en eski þarap.
Ben sende yaþýyorum,
Sen bende hüküm sürmektesin.
Býrak ben söyleyeyim güzelliðini,
Rüzgarla nehirlerle, kuþlarla beraber.
Günlerden sonra bir gün,
Þayet sesimi fark edemezsen
Rüzgarlarýn nehirlerin kuþlarýn sesinden,
Bil ki ölmüþüm.
Fakat yine üzülme müsterih ol
Kabirde böceklere ezberletirim güzelliðini
Ve neden sonra
Tekrar duyduðun gün sesimi gök kubbede
Hatýrla ki mahþer günüdür
Ortalýða düþmüþüm seni arýyorum

 RUHUM ÇABUK ESKÝTÝYOR YILLARI ÞU GÜNLERDE.

SEBEBÝNÝ BÝLMÝYORUMMMMMM....

Aþk sendin…

Ya da sen aþktýn…

Kavram karmaþalarým oldun, deli saçmalarým;

Babamýn güç veren duruþu, annemin þefkatli elleriydin

Bir dost sýrrýydýn sen bazen,

Ýki kiþinin bildiði sýr olmazdý ,ama ben sendim;

Senin ellerin, senin gözlerin, senin yüreðindim.

Aþk sendin; sen bendin.

Bahardý kâinatýn mevsimi, gözlerin gibi;

Aþktý senin yüreðin…

Yüreði olmayan sevemezdi ki…

Bakýþlarýndaki sonsuzluktu aþk, içinde kaybolduðum

Bir akþamüstü bilmem nerde ruhunu bulduðum

Beni peþinden sürükleyen o týlsým sendin aþk,

Aþk sendin…

                                                                                    2007, TEMMUZ

                                                                                          NURAN

 YAÞADIKLARIMDAN ÖÐRENDÝÐÝM BÝRÞEY VAR:

                   BLOGSUZ YAÞAYAMIYORUM:))

Öyle bir hayat yaþýyorum ki,
Cenneti de gördün, cehennemi de

Öyle bir aþk yaþadým ki,
Tutkuyu da gördüm, pes etmeyi de.

Bazýlarý seyrederken hayatý en önden,
Kendine bir sahne buldum oynadým.
Öyle bir rol vermiþler ki,
Okudum okudum anlamadým.

Kendi kendime konuþtum bazen evimde,
Hem kýzdým hem güldüm halime,
Sonra dedim ki “söz ver kendine “

Denizleri seviyorsan, dalgalarý da seveceksin,
Sevilmeyi istiyorsan, önce sevmeyi bileceksin,
Uçmayý seviyorsan, düþmeyi de bileceksin.

Korkarak yaþýyorsan, yalnýzca hayatý seyredeceksin.


Nietzsche